پيشنهاد مي كنم مطالب را در ورد كپي پست كنيد و با سايز بزرگتر مطالعه نماييد!

براي كسب اطلاعات بيشتر:

http://adsha.blogfa.com/post-537.aspx

----------------------------------------------------------------------------------

زبان فارسی؛ نماد توانایی ایرانیان

دکتر ابراهیم خدایار استاد اشتهاردی دانشگاه تربیت مدرس در یادداشتی که به یکی از خبرگزاری ها پیرامون عدم استفاده از واژه های بیگانه در زبان فارسی ارسال کرده است، می نویسد:

هم اکنون کمتر از سه هزار زبان در دنیا وجود دارد که هر ساله تعدادی از آنها به دلیل از دست دادن توان برآوردن نیازهای بایسته گویشورانشان از یکسو و ناتوانی آنها از ایستادن در برابر نیروی روزافزون زبانها و فرهنگهای جهانی از سوی دیگر در حال نابودی هستند. زبان فارسی هم اکنون به نماد توانایی معنوی ایرانیان و رمز هویت ملی آنان تبدیل شده است.

چه بخواهیم چه نخواهیم زندگی ما در مسیری قرار گرفته است و ما در جاده‌ای حرکت می‌کنیم که هر روز ابزاری جدید و مفاهیمی نو از دنیای جدید به زندگیمان وارد می‌شود و بسیاری از آنها برایمان به ارزش تبدیل می‌شود که اگر آنها را نداشته باشیم گویی در میدان رقابت با دیگران چیزی کم داریم. همسو با این تحولات هر روزینه زبانمان نیز به چالش کشیده می‌شود. بدیهی است که برای نامیدن و بیان آن دسته از ابزارها و مفاهیمی که در درون فرهنگ و جامعه خودمان تولید می‌شود هیچ مشکلی نداریم. اما مشکل اساسی آن‌ گاه نمایان می‌شود که ما بخواهیم برای بیان تولیدات دیگران که خواه ناخواه از در و دیوار به خانه ما می‌آیند و ما هم ناگزیر از استفاده بسیاری هستیم کلمه بیابیم و به اصطلاح برای ابزارها و مفاهیمی که در فرهنگ و زبان دیگران تولید شده واژه‌سازی از آنها کنیم و برابرهایی برای آنها بسازیم.

منابع:

http://www.mehrnews.com

http://www.modares.ac.ir        

 --------------------------------------------------------------------

 حسین (ع) قهرمان صفحه سیاه عاشورا نیست

اگر در حوادث عاشورا و تاریخچه کربلا تدبر کنیم، متوجه می شویم که این حادثه دو جنبه یا دو صفحه دارد. یک صفحه سیاه و تاریک و یک صفحه سفید و روشن. صفحه سیاه و تاریک آن از نظر سیاه و تاریک است که در آن فقط جنایت می بینیم. در آن کشتن بیگناه می بینیم، کشتن شیرخوار می بینیم، اسب بر بدن مرده تاختن می بینیم، آب ندادن به یک انسان می بینیم، زن و بچه را شلاق زدن می بینیم، خیمه ها را آتش زدن می بینیم، اسیر را بر شتر بی جهاز سوار کردن می بینیم. نمایشی است از جنایت بشریت، جنایاتی را می بینیم که اگر نگوییم در عالم بی نظیر است، می توانیم بگوییم کم نظیر است.

اما از این نظر قهرمان حادثه کیست؟ واضح است وقتی که حادثه را از جنبه جنایی آن نگاه کنیم، آن که می خورد، آن که کشته می شود و آن که مظلوم است قهرمان داستان نیست. در این نگاه جانیان داستان قهرمان حادثه اند.

اما آیا تاریخچه عاشورا فقط همین یک صفحه است؟ آیا فقط رثاء و مصیبت است و چیز دیگری نیست؟ اشتباه ما همین جاست! این حادثه یک صفحه دیگر هم دارد که قهرمان آن دیگر یزید و عمرسعد و شمر نیستند. در آنجا قهرمان حسین(ع) است. این صفحه دیگر جنایت و تراژدی نیست، بلکه حماسه است، افتخار و نورانیت است. تجلی حقیقت و انسانیت و حق پرستی است. نمایشگاهی است از عظمت و علو و رفعت بشریت. نمایشگاه معالی و مکارم انسانیت است و شجاعت و حق خواهی در آن موج میزند. فرزندان علی(ع) در اینجا قهرمانند. حسین، عباس، زینب و یارانشان قهرمان اند. این صفحه در تاریخ نظیر ندارد. شما يك چنين صحنه نمايشی از فضائل انسانيت در غير حادثه كربلا نشان‏ دهيد تا بجای كربلا از آن حادثه ياد كنيم. حادثه‏ای كه در آن يك جمعيت هفتاد و دو نفری از نظر روحی يك‏ جمعيت سی‏هزار نفری را شكست دادند. با اينكه‏ اينها در اقليت بودند و كشته شدنشان قطعی بود، يك نفر از اينها به‏ دشمن ملحق نشد. اما از آن سی هزار نفر به اينها ملحق شدند. اين دليل بر آن است كه از نظر روحی اينها بردند و آنها باختند. متاسفانه ما مردم این حماسه را به درستی نشناخته ایم.

چرا باید حادثه کربلا را همیشه از نظر صفحه سیاهش مطالعه کنیم؟ چرا همیشه باید جنایتهای کربلا گفته شود؟ چرا همیشه باید حسین(ع) از آن جنبه که مورد جنایت جانیان است مورد مطالعه ما قرار بگیرد؟ چرا باید شعارهایی که به نام حسین(ع) می دهیم از صفحه تاریک عاشورا گرفته شده باشد؟ چرا ما صفحه نورانی این داستان را کمتر مطالعه می کنیم؟ معتقد نیستم که آن صفحه تاریک را نباید دید، بلکه باید آن را دید و خواند، اما این مرثیه و مصیبت همیشه باید مخلوط با حماسه باشد. باید به شکلی باشد که آن حس قهرمانی حسینی را در وجود ما تحریک و احیا کند.

ائمه اطهار دستور اکید داده اند که باید نام حسین(ع) زنده بماند و مصیبت حسین(ع) هر سال تجدید شود. اما چرا این همه ائمه به این موضوع اهتمام داشتند. چرا برای زیارت و عزای حسین(ع) این همه ترغیب و تشویق کرده اند؟ عده ای می گویند چون تسلی خاطری برای حضرت زهرا(س) است! یعنی بعد از 1400 سال حضرت زهرا(س) احتیاج به تسلیت دارد؟! این چه حرفی است! همین حرفهاست که دین را خراب می کند! عده ای دیگر می گویند امام حسین(ع) در کربلا بی تقصیر و مظلومانه کشته شد، پس این تاثرآور است! من هم قبول دارم، اما همین! روزی هزار نفر آدم در دنیا بی گناه کشته می شوند، اما آیا این کشته شدنها ارزش دارد که 1400 سال بنشینیم، اظهار تاثر کنیم، بر سر و سینه بزنیم، گریه کنیم که حسین(ع) بی تقصیر و بی گناه کشته شد و خونش هدر رفت؟! نه! اگر این همه تاکید بر عزاداری سیدالشهدا شده به این علت است که کشته شدن حسین(ع) سبب شده نامش پایه کاخ ستمکاران را برای همیشه تاریخ بلرزاند. حسین(ع) نمونه عملی قیام های اسلامی است. گفتند نام حسین(ع) را زنده نگه دارید چون خواستند مکتب حسین(ع)، هدف و آرمان او زنده بماند. خواستند حسین(ع) سالی یکبار با آن نداهای شیرین و دلنشین و عالی و حماسه انگیزش ظهور کند و فریاد زند و به ما یادآوری کند که ای مردم: « آیا نمی بینید که به حق عمل نمی شود و کسی از باطل رویگردانی نمی کند. زندگی در کنار ظالمان را جز ملامت نمی بینیم و مرگ برای من جز سعادت نیست. همانا که مرگ با عزت از زندگی ننگین بهتر است. » سالی یکبار عزاداری می کنیم تا شعار «هیهات من الذلّه» زنده بماند. تا بدانیم در قاموس اسلام شهادت کاری ترین ضربه را بر پیکر ظلم خواهد زد. تا بدانیم نبرد حق و باطل نبرد همیشه تاریخ است. کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا. تا خود را ارزیابی کنیم و ببینیم ما در کجای این نبرد ایستاده ایم. در جبهه حق ایم یا باطل یا تنها نظاره گر این نبردیم. هر سال بی معرفتی کوفیان را متذکر شویم و بدانیم که «مردم بنده دنیایند. دین را تا آنجا می خواهند که زندگانی خود را با آن سر و سامان دهند و چون پای امتحان الهی پیش آید دین داران اندک خواهند بود.» خواستند اینها زنده بماند، مکتب حسین(ع)، آرمان و هدف او زنده بماند. پرتویی از روح حسین(ع) در این ملت دمیده شود و بر آن بتابد. پس نباید گذاشت حادثه عاشورا فراموش شود، چون حیات و زندگی و انسانیت و شرف ما به این حادثه بستگی دارد. به این وسیله است که می توان اسلام را زنده نگه داشت. پس عزاداری حسین(ع) واقعا فلسفه صحیحی دارد. اما متاسفانه عده ای این را نشناختند، خیال کردند بدون اینکه با مکتب حسین(ع) آشنا شوند، بدون اینکه فلسفه قیام او را درک کنند، بدون اینکه عارف به مقامات حسینی شوند، همین که آمدند و نشستند و نفهمیده و ندانسته سینه ای زدند و گریه ای کردند کفاره گناهان است!

برای اين دسته‏ها حقيقتا احترام قائلم، چون ابراز احساسات طبيعی، ناشی از عقيده و ايمان است. نبايد با اینها مبارزه كرد. نباید اینها را نسخ کرد. زنجیر برمی دارد، سینه می زند و اشکش هم متصل جاریست، این ارزش دارد. این کارها ارتجاع نیست. ابراز احساسات برای قهرمانان بزرگ‏ تاریخ کار پسندیده ای است. فقط اشتباه او در اين است كه بگونه ای ابراز احساسات می كند، كه نمايشگر قهرمانی جنايتكاران و نمايشگر مظلوميت آن كسی است كه به او عشق می‏ورزد و علاقه دارد. بايد طوری نمايشگری بكند كه نمايشگر حماسه‏ حسينی باشد، نمايشگر آن جنبه نورانی و روشن تاريخ عاشورا باشد، نمايشگر روح حسين‏(ع) باشد. اگر اشكی كه ما برای او می‏ريزيم، در مسير هماهنگی روح ما باشد، پرواز كوچكی است كه روح ما با روح حسينی می‏كند. اگر ذره‏ای از همت او، ذره‏ای از غيرت و حريت او، ذره‏ای از ايمان و تقوا و توحيد او در ما بتابد و چنين اشكی از چشم ما جاری‏ شود، آن اشك بی‏نهايت قيمت دارد. اشكی كه برای عظمت حسين(ع) باشد، برای شخصيت او باشد. اشكی كه نشانه‏ای از هماهنگی با حسين‏(ع) و پيروی كردن از او باشد. اما نه اشكی كه صرفاً برای کشته شدن و مظلومیت حسين(ع) باشد. پس ابتدا خود را با مکتب و هدف قیام حسین(ع) آشنا کنیم، سپس برای مظلومیت و مصائب او و خانواده و یارانش در کربلا عزاداری کنیم و بگریییم.  

حتما شنیده اید که شیعه را به پرنده ای تشبیه کرده اند که دو بال دارد. بال سبز انتظار و بال سرخ شهادت. بال سبز این پرنده همان مهدویت و عدالتخواهی است و بال سرخ آن هم شهادت طلبی است که ریشه در کربلا دارد. شیعه با این دو بال افق پروازش بسیار بلندست و همین دو بال است که تشیع را شکست ناپذیر کرده است. قطعا منظور از بال سرخ تشیع همان صفحه حماسی عاشوراست، که در آن حسین(ع) قهرمان داستان است.

تهیه کننده: محمود نجفی با اقتباس از کتاب حماسه حسینی استاد شهید مطهری

(جهت دریافت نسخه الکترونیک این کتاب می توانید به وبلاگ ادشا مراجعه کنید.)

ضرب المثل های اشتهاردی

گِربیَه شون دَ بوات گویی کارو میای، خاکَ دَ سرش کرد .
این مثل به افرادی اشاره میشود که :
ظرفیت تعریف کردن را نداشته باشند ، و پس از تعریف کردن از او فورا کار اشتباهی از وی سر میزند .

***********************************************

نَ سِفری نَ دُعا نمیگوست .
این مثل به زمانی اشاره میشود که :
شخصی بی مورد و نامربوط از موضوع مورد بحث ، حرفی را بزند .

منبع:

www.Eshtehard.net

---------------------------------------------

معرفی کتاب

پس از پنجاه سال

پژوهشىر‏تازه ‏پیرامون‏ قیام حسین (ع)

این کتاب ارزنده از آثار مرحوم دکتر سید جعفر شهیدی می باشد. علامه شهیدی در سن 30 سالگی به درجه عالی اجتهاد در حوزه علمیه نجف دست می یابد و در سال ۱۳۴۰ یعنی زمانی که 43 سال داشت مدرك دكتراى ادبيات فارسى را از دانشگاه تهران دريافت می کند. شهيدى بيش از چهل سال در دانشكده ادبيات دانشگاه تهران به تدريس مشغول بود. ایشان 4 سال قبل در سن 89 سالگی در منزل مسكونى اش در تهران  به دیار باقی شتافت.

علامه شهیدی در کتاب «پس از پنجاه سال» با پیش كشیدن اساسى‏ترین پرسش كه پس از گذشت پنجاه سال از رحلت پیامبر اسلام مطرح است یعنی «حادثه كربلا چرا رخ داد؟» خیمه مطالب خود را كه در سى قطعه سامان داده، برستون همین پرسش بناكرده است و با طرح پرسش‏هاى فرعى دیگر، تلاش نموده تا پاسخ‏هاى مستند و قانع كننده‏اى پیش روى خوانندگان قرار دهد.

نویسنده كوشیده است تا چرائى قیام حسین (ع) و به دنبال آن، رویداد عظیم عاشورا را در عوامل زیر بیابد:

1ـ دگرگون كردن اصول مسلّم اسلامى و رواج بدعت‏ها
2ـ سمت و سو گرفتن جامعه به سوى ارتجاع جاهلى و دورى از ارزش‏هاى قرآنى و نبوى
3ـ رواج تفسیر و تأویل‏هاى نابجا از مسائل دین (قرآن و سنّت نبوى)
4ـ نفوذ منافقان و وابستگان فرهنگى و اقتصادى به بلوك اموى در حوزه مدیریت و خلافت مسلمانان
5ـ زنده شدن اختلافات قومى و قبیلگى در حوزه‏هاى اصلى و محورى سرزمین اسلامى
6ـ ظهور طبقه سرمایه دار و ثروت اندوز در میان مسلمانان و دورى از قسط و عدالت
7ـ سكوت صحابه و نخبگان و سرداران در برابر كژى‏ها و انحرافات

وی در بخشی از مقدمه کتاب می نویسد:" مقصود من از نوشتن این یادداشت ها مقتل نویسی، تبلیغ مذهبی و حتی نوشتن تاریخ نیست. من به هنگام گردآوری اسناد و طبقه بندی آن کوشیده ام بدانم آنچه رخ داد چرا رخ داد. کوشیده ام تا پاسخ این چرا از لا به لای حوادث داده شود. آن حادثه به هر صورت که بود اتفاق افتاد و اکنون قرن ها بر آن گذشته است. اما چون درست بنگریم می بینیم آن حادثه جزئی از تاریخ است، تاریخی که رویدادهای آن یکی معلول دیگری است. برای آنکه پاسخ درست را بیابم دین و معتقدات خود را نادیده گرفته ام. روایات و داستان های ضد و نقیض بیش از یک قرن را کنار هم گذاشته ام و از میان همه، آن را نوشته ام که گذشته از تاریخ درست، شرایط اقلیمی دینی اقتصادی و اجتماعی نیز آنرا تایید می کند. من در این کتاب از زاویه ای بدین حادثه نگریسته ام که در گذشته کمتر بدان توجه کرده اند. اگر در چنین کوششی توفیق یافته باشم، یقین دارم آنچه بدست آورده ام عبرتی برای حال و آینده خواهد بود. چه اگر قهرمان حادثه کشته شده است، آنچه او برای آن جنگید و آنان که برای رسیدن بدان هدف بدو وعده یاری دادند و به وعده خود وفا کردند یا نکردند در طول تاریخ فراوان بوده و هستند و خواهند بود."

نسخه الکترونیک این کتاب را می توانید از وبلاگ ادشا دریافت نمایید.

-------------------------------------------------------